In gesprek met: Sandra Beckerman (SP) over Religieus Onderwijs • Het Secularisme Instituut

Sandra Beckerman is Tweede Kamerlid voor de Socialistische Partij (SP). Beckerman reageerde welwillend op onze enquête over religieus onderwijs. Met een persoonlijk verhaal illustreerde mevrouw Beckerman haar positie ten opzichte van het religieuze onderwijs.

 Sandra Beckerman over religieus onderwijs…

Ik ben opgegroeid in Veenendaal. Een middelgrote plaats op de bible belt. De CU is hier de grootste partij, SGP de tweede. Bovendien zijn er in de jaren ’60 en ’70 veel arbeidsmigranten komen wonen waarvan een deel islamitisch.

We vormen minder een ‘samenleving’ of gemeenschap als we niet samen opgroeien.

In de straat waar ik woonde gingen kinderen naar 5 verschillende basisscholen. Dit vergroot in mijn ervaring verschillen tussen mensen. We vormen minder een ‘samenleving’ of gemeenschap als we niet samen opgroeien.

Zelf zat ik op de openbare school. Mijn ouders waren aanhanger van ‘samen naar het openbaar onderwijs’.

Daar werd ik opgeleid met een positief beeld van het hebben van een samenleving met mensen met verschillende achtergronden.

Tegelijk waren er grote problemen.

Omdat scholen met een denominatie kinderen niet hoeven aan te nemen of omdat ouders niet kiezen voor deze scholen kwamen veel gekleurde kinderen op de openbare school.

De openbare school waar ik heen ging werd steeds meer een zogenaamd zwarte school. Kinderen uit de wijk met bijvoorbeeld taalachterstanden werden steeds meer geconcentreerd.

Uiteindelijk moest de school dicht.

Nu zie je dat het vaak gekleurde kinderen zijn die op de fiets via een soms gevaarlijke route naar een andere wijk moeten voor openbaar onderwijs. Veel witte kinderen kunnen in de wijk naar één van de scholen met een denominatie.

LEES OOK:  In gesprek met Eppo Bruins: Religieus Onderwijs (ChristenUnie)

Het openbaar onderwijs werd zwakker door het bijzonder onderwijs.

Daar werd ik voorstander van gemengde wijken waar kinderen samen naar school gaan.

(Deze problematiek speelde veel in deze regio. Zie voor een zaak in de buurgemeente bijvoorbeeld: Scholen in Ede mochten kind weigeren en: School Ede moe van ophef spreiding leeringen)

Toch heb ik de afgelopen jaren ook een ander beeld gezien.

Sinds 16 jaar woon ik in Groningen. Daar worden veel scholen op het platteland met sluiten bedreigd doordat de bevolking krimpt. Doordat de openbare scholen vaak net iets kleiner zijn sluiten zij vaak eerder.

In dorpen waar geen school meer is zie je ook niet zelden een tweedeling ontstaan. Veel hoger opgeleide ouders werken in de stad en nemen hun kinderen mee naar de school daar. Kinderen van lager opgeleide ouders brengen hun kind naar de (bijzondere) school een dorp verder.

Toch heb ik tegelijk ook een minder goed beeld gekregen van het openbaar onderwijs.
Veel koepels van verzelfstandigde scholen worden geleid door ex (gemeente) bestuurders. Die kijken te vaak vooral naar cijfers en verdienmodellen en te weinig naar het belang van onderwijs en de rol en plek van de school in de gemeenschap. Ik zie te vaak weinig bezieling. Liefde voor het onderwijs zelf en hartstocht om te strijden voor goed onderwijs.

Ik heb juist ook hier directeuren van scholen met een denominatie gezien die wel willen vechten voor het voortbestaan van een dorpsschool en die kiezen voor solidariteit door een kleine school wel te behouden en dat mede te betalen met geld dat ze hebben van een iets grotere school in een iets groter dorp.

LEES OOK:  Waarom de-secularisatie in Turkije een crash in slow motion is

(Overigens ben ik niet per definitie voorstander van erg kleine scholen. Het gaat mij hier om de manier waarop scholen geleid worden)

Kortom ik ben groot voorstander van openbaar onderwijs. Maar ik ben tevens voorstander van goed onderwijs en een goed debat over wat onderwijs is en welke plek en rol de school kan en moet spelen in de samenleving.